Sprawa wynagrodzenia pracownika przywróconego do pracy wskutek niezgodnego z prawem zwolnienia należnego za czas pozostawania bez pracy

 W sytuacji, w której zwolniony pracownik odwołał się do sądu i został skutecznie przywrócony do pracy, może powstać pytanie, czy i za jaki okres pozostawania bez pracy, należy mu się wynagrodzenie. Problem powstaje zwłaszcza w sytuacji, gdy proces był długotrwały. Wówczas pracownik będzie zainteresowany uzyskaniem od pracodawcy jak największej gratyfikacji .

Zakres uprawnień pracownika zależy od sposobu rozwiązania z nim umowy o pracę. W przypadku zwolnienia, musimy sięgnąć do art. 47 kp, który stanowi, że pracownikowi, „Który podjął pracę w wyniku przywrócenie do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, ale nie więcej niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące – nie więcej niż za 1 miesiąc”.

Zatem nawet jeżeli proces trwał 6,8,12 miesięcy – pracownik nie może domagać się wynagrodzenia za pełen okres pozostawania bez pracy, gdyż ogranicza go dyspozycja normy wyrażonej w art. 47 kp. A czy pracownik może w takim razie domagać się odszkodowania? W końcu brak wynagrodzenia za kilka miesięcy pomimo stwierdzenia wyrokiem, że zwolnienie było nieprawidłowe, stanowi jakiś uszczerbek majątkowy. Otóż wydaje się, że w przypadku pracowników zwalnianych w trybie wypowiedzenia umowy o pracę, nie ma takiej możliwości. Wskazuje na to Sąd Najwyższy w wyroku z 18 czerwca 2009 roku, sygn. I PZP 2/09 stwierdzając, że „pracownik, który został przywrócony do pracy po bezprawnym wypowiedzeniu umowy i otrzymał wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie może domagać się od pracodawcy również odszkodowania cywilnego”.

Wynagrodzenia za pełen okres pozostawania bez pracy mogą natomiast domagać się osoby, które zostały zwolnione pomimo wieku przedemerytalnego (brakowało im do emerytury nie więcej niż 4 lata – art. 39 kp), oraz w przypadku, kiedy rozwiązano umowę z pracownicą lub pracownikiem w okresie w ciąży lub urlopu macierzyńskiego (dotyczy także ojców).

Inaczej kształtuje się sytuacja pracownika zwolnionego bezprawnie bez wypowiedzenia. Jakkolwiek nie ma przepisu, który mówi to wprost, to jednak sprawą zajął się Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 27 listopada 2007, sygn. Akt SK 18/05 stwierdził, że „art. 58 w związku z art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy rozumiany w ten sposób, że wyłącza dochodzenie innych, niż określone w art. 58 kodeksu pracy, roszczeń odszkodowawczych, związanych z bezprawnym rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.” Trybunał podkreślił również, że musi mieć miejsce rażące naruszenie prawa przez pracodawcę, co w praktyce dotyczy tzw. dyscyplinarek. W innych okolicznościach, np. zwolnieniu w trybie art. 53 kp (długotrwała absencja chorobowa) – zastosowanie znajduje art. 57 kp, który w razie przywrócenia do pracy, wskutek ustalenia, że zwolnienie było niezgodne z prawem przyznaje prawo do „wynagrodzenia za czas pozostający bez pracy, nie więcej niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc”.

 

Ten wpis został opublikowany w kategorii Wynagrodzenia. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


osiem − 7 =